संख्या

वस्तूंचा समूह,दोन समूहातील लहान-मोठेपणा ठरवण्याच्या गरजेतून मोजण्यासाठी विशिस्ट चिन्हांचा उपयोग करण्यात आला आहे. आपल्याकडे पुढील दहा चिन्हे अथवा ध्वनीचा उपयोग करतात त्यास अंक म्हणतात . 1,2,3,4,5,6,7,8,9,0

कितीही मोठा समूह किंवा समुहाचा लहनात लहान भाग या अंकांचा मदतीने दर्शवता येते त्यास संख्या असे म्हणतात.

स्वच्छ

साबणाने आपला चेहरा आणि हात धुवा,
दररोज त्यांना धुवून!
साबण वापरून स्वच्छ ठेवणे
दूर जंतू ठेवण्यासाठी मदत करेल...

kavita

कचरा, कचरा पाहिले जाऊ नका,
च्या छान आणि स्वच्छ आमच्या खेळाच्या मैदानाचीही ठेवू.
आम्ही तो चमक आणि आशा करू
आम्ही एक संघ म्हणून काम केले तर.

आम्ही दररोज चालणे,
आमच्या शाळेत सर्व मार्ग निरोगी आहे.
क्रीडांगण खेळ, नेहमी गमतीदार
आमच्या बागेत प्रत्येकासाठी मोठे आहे.

पाणी प्यायला म्हणून छान आहे
पण विहिर तो खाली वाया घालवू नका.
सर्व प्रकारचे फळे आणि भाजीपाला सवयी,
निरोगी मन विकसित करण्यासाठी मदत करते.

आम्ही ऊर्जा बचत आवडत,
आमच्या वीज कमी करून.
आम्ही एक योजना आहे प्रदूषण मदत करण्यासाठी,
तेव्हा आम्ही करू शकता पुन्हा वापर, पुनर्वापरही.

आम्ही जग एक लोड वाचवू शकले,
आम्ही आमच्या इको कोड रहा तर!...

म्हणी

म्हणी –म्हणी म्हणजे अनुभवाची खाणी.दीर्घकालीन अनुभवावर आधारलेले छोटे वाक्य म्हणजे म्हण. ही वाक्ये आटोपशीर व बोधप्रद असतात. म्हणीची रचना यमक,अनुप्रासयुक्त असल्यामुळे ती लक्षात ठेवणे सोपे जाते. मोठा आशय अगदी थोडक्यात पण परिणामकारक पद्धतीने सुतरबद्ध अशा वाक्यात प्रकट करणे म्हणजे म्हणीचा वापर करणे.

 

1. 1.  नाकापेक्षा मोती जड –कमी दर्जाच्या माणसाला अधिक महत्व देणे.शक्तीपेक्षा अवघड कामगिरी स्वीकारणे.
   2.  नाक दाबले की तोंड उघडते –मर्मावर आघात केल्याशिवाय वठणीवर येत नाही.
   3.  नकटीच्या लग्नाला सतराशे विघ्ने-दोषयुक्त काम करणार्‍याच्या मार्गात एकसारख्या अनेक अडचणी येतात.
   4.  बळी तो कान पिळी-ससक्त इतरावरअधिकार गाजवतो.
   5.  कांनामागून आली नि तिखट झाली –श्रेष्ठापेक्षा कनिष्ठ माणसे वरचढ ठरणे.
    
   6.  डोळ्यात केर कानात फुंकर-भलत्याच ठिकाणी उपाय करणे.
   7.  आपलेच दात आपलेच ओठ –नात्यातील माणसाविरुद्ध बोलणे अवघड होते.
   8.  ओठात एक पोटात एक –बोलण्यात व कृतीत फरक असणे.
   9.  लहान तोंडी मोठा घास –पात्रता नसताना मोठेपणाच्या गोष्टी बोलणे.
   10. आधी पोटोबा मग विठोबा –आधी स्वार्थ मग परमार्थ.
   11. हातच्या काकणाला आरसा कशाला ?-समोर दिसणार्‍या गोष्टिबदल पुरावा कशाला?
   12. हाताची पाची बोटे सारखी नसतात –सर्व माणसे सारख्या स्वभावाची नसतात.
   13. झाकली मूठ सव्वा लाखाची –दोष उघड न होणे चांगले.
   14. दृष्टी आड सृष्टी –आपल्या अपरोक्ष काय चालले आहे,हे न सांजलेलेच बरे
   15. हात फिरे तिथे लक्ष्मी वसे –कर्तुत्ववान माणसाला नेहमी यशप्राप्ती होते.
   16. हसतील त्याचे दात दिसतील –चांगली गोष्ट करताना कोणी हसले तर पर्वा न करणे.
   17. बुडत्याचा पाय खोलात –अवनती होऊ लागली म्हणजे चहूबाजूंनी होऊ लागते.
   18. उचलली जीभ लावली टाळ्याला –दुष्परिणामांचा विचार न करता बोलणे.
   19. उठता लाथ बसता बुक्की –प्रत्येक कृत्याबद्दल अद्दल घडवण्यासाठी पुन:पुन्हा शिक्षा करणे.
   20. अंगापेक्षा भोंगा मोठा –मूठ गोष्टीपेक्षा तिच्या अनुषंगीत गोष्टीचा बडेजाव मोठा.

zpschool kandalgaon app

एक माणूस परीस ( पारस ) शोधायला निघाला.... 

त्यासाठी रस्त्यात जो दगड येईल तो घ्यायचा, गळ्यातल्या साखळीला लावायचा आणि फेकून द्यायचा असा त्याचा दिनक्रम सुरू झाला दिवस गेले... 

महिने लोटले... वर्षे सरली.... 

पण त्याच्या दिनक्रमात बदल झाला नाही ....

दगड घ्यायचा, साखळीला लावायचा आणि मग तो फेकून द्यायचा....

शेवटी तो माणूस म्हातारा झाला.... 

आणि ज्या क्षणि तो आपले शेवटचे श्वास मोजत होता त्यावेळी अचानक त्याचे लक्ष त्याच्या गळ्यातील साखळीकडे गेले...

ती साखळी सोन्याची झाली होती.....

दगड घ्यायचा, साखळीला लावायचा आणि फेकून द्यायचा या नादात त्याचे साखळीकडे लक्षच गेले नाही..

- See more at: http://marathibodhkatha.blogspot.in/2011/03/blog-post_08.html#sthash.epZeDSVU.dpuf

आई

आई साठी काय लिहू
आई साठी कसे लिहू
आई साठी पुरतील एवढे
शब्द नाहीत कोठे
आई वरती लिहीण्याइतपत
नाही माझे व्यक्तिमत्व मोठे

जीवन हे शेत आई म्हणजे विहीर
जीवन ही नौका तर आई म्हणजे तीर
जीवन ही शाळा तर आई म्हणजे पाटी
जीवन हे कामच काम तर आई म्हणजे सुट्टी

आई तू उन्हामधली सावली
आई तू पावसातली छत्री
आई तू थंडीतली शाल
आता यावीत दु:खे खुशाल

आई म्हणजे मंदिराचा उंच कळस
आई म्हणजे अंगणातील पवित्र तुळस
आई म्हणजे भजनात गुणगुणावी अशी संतवाणी
आई म्हणजे वाळवंटात प्यावं असं ठंडगार पाणी

आई म्हणजे आरतीत वाजवावी
अशी लयबध्द टाळी
आई म्हणजे वेदनेनंतरची
सर्वात पहिली आरोळी........




अस्तित्वाचं इथे नांदणं आहे
संस्कारांच्या असंख्य चांदण्यांनी
हृदयाच्या आभाळभर गोंदणं आहे

आई, तुझ्या रागवण्यातही
अनूभवलाय वेगळाच गोडवा
तुझ्या मायेच्या नित्य नव्या सणात
फिका पडतो दसरा नि पाडवा

आठवतं तापाने फणफणायचो तेव्हां
तू रात्रभर कपाळावर घड्या घालायचीस
सर्वत्र दिवे मिणमिणू लागायचे, तरी
तुझ्या डोळ्यातली ज्योत एकटीच लढायची

एकदा जरासं कुठे खरचटलो
आई, किती तू कळवळली होतीस
एक धपाटा घालून पाठीत
जख्मेवर फुंकर घातली होतीस

जख्मं ती पुर्ण बुजली आता
हरवून गेली त्यावरची खपली
तो धपाटा, ती फुंकर, ती माया
ती हरेक आठवण मनात जपली

आई, किती ते तुझं निस्वा:र्थ प्रेम
हृद्याच्या किती कप्प्यात साठवू मी
कितींदा नव्या हृदयाचा संदेश
देवाकडे क्षणाक्षणाला पाठवू मी

आई, हजार जन्म घेतले तरी
एका जन्माचे ऋण फीटणार नाही
आई, लाख चुका होतील मज कडून
तुझं समजावनं मिटणार नाही

आई, करोडोंन मध्ये जरी हरवलो
तरी तू मला शोधून काढशील
आई, तुला एकदाच हाक दिली
तरी अब्जांनी धावून येशील